Lekcja z Pjongjangu
W poniedziałek 9 listopada nasza szkoła połączyła się z Koreą Północną — krajem, do którego nie przyjeżdżają turyści. U nas była jedenasta, w Pjongjangu już dziewiętnasta. O życiu w tym zamkniętym państwie opowiadał nam pan Michał, polski dyplomata i kolega ze studiów pana Zbigniewa Razowskiego.
Najstarszy zawód świata?
Dyplomata reprezentuje swój kraj wobec władz innego państwa. Dawniej królowie nie jeździli do siebie, tylko wysyłali posłów. Ponad 3300 lat temu władcy pisali do siebie listy na glinianych tabliczkach — jak król Asyrii do władcy Egiptu.
Dziś Polska ma na świecie ponad 130 placówek. Ambasada reprezentuje nasz kraj, konsulat pomaga Polakom, którzy na przykład zgubią paszport, a Instytut Polski pokazuje polskie filmy i uczy lepienia pierogów. — Polska to wartość najważniejsza, nie tylko dla dyplomaty, ale dla każdego z nas — mówił nasz gość.
Kraj bez YouTube'a
Korea Północna leży w Azji Wschodniej, przy granicy z Chinami i Rosją. Z Polski leci się tam 14 godzin. To jedno z najbardziej zamkniętych państw świata: Europejczyk na ulicy budzi zdziwienie.
Nie ma tam YouTube'a, TikToka ani Instagrama. Działa tylko wewnętrzna sieć, w której można na przykład zamówić jedzenie albo taksówkę. Nasz gość mieszka tam od roku i zna zaledwie cztery albo pięć piosenek.
Szkoła sześć dni w tygodniu
Najbardziej zaskoczyło nas, jak wygląda tam szkoła. Uczniowie uczą się sześć dni w tygodniu, a w niedzielę często pracują: pomagają przy sadzeniu i zbiorach ryżu albo zamiatają ulice. Wakacji takich jak nasze nie ma — w czasie wolnym od lekcji są próby do wielkich marszów, prace przy uprawach i apele.
Każde dziecko kończy szkołę, grając na co najmniej dwóch instrumentach. Ważny jest też sport: tenis stołowy i taekwondo, które trenuje również nasz gość. Potem czeka długa służba wojskowa — mężczyzn siedem lat, kobiet pięć.
Historia jednej rodziny
Pan Michał jest z wykształcenia historykiem, więc opowiedział też o lekcjach historii. Choć dzieje Korei liczą tysiące lat, uczniowie uczą się głównie o rodzinie Kimów, która rządzi krajem od 1948 roku. Historia świata jest pomijana albo pokazywana wybiórczo.
Kimchi codziennie
Na co dzień je się ryż i kapustę, a do wszystkiego kimchi, czyli ostro przyprawione kiszone warzywa. — Jem kimchi codziennie. Jest bardzo zdrowe, to kupa witaminy C — przyznał nasz gość.
Stolica, Pjongjang, zachwyca rozmachem: ma Łuk Triumfalny wyższy od paryskiego, nowoczesne wieżowce i restauracje. Poza nią żyje się dużo skromniej. Na zdjęciu ze wsi widzieliśmy muła ciągnącego wóz z opałem.
Wdzięczny, że urodził się w Polsce
Zapytany, dlaczego wybrał Koreę, odpowiedział, że z ciekawości. — Ludzie są tu naprawdę bardzo przyjaźni — mówił. W parkach się tańczy, na skwerach grają studenckie orkiestry, a nikt nie wpatruje się w telefon.
W Korei Północnej kto urodzi się w rodzinie robotniczej, zwykle zostaje robotnikiem, a przedmiotów w szkole nie można wybierać. — Im dłużej tu jestem, tym bardziej jestem wdzięczny, że urodziłem się w Polsce. To piękny kraj, w którym mamy bardzo dużo możliwości — powiedział. Przypomniał, że o tę wolność przez lata walczyli nasi przodkowie.
Ciąg dalszy nastąpi
Na koniec gość zachęcał do nauki języków obcych i do myślenia o pracy dyplomaty. — Nie jest to łatwa droga, ale kupa przygody i satysfakcji — mówił. Obiecał przysłać szkolnej bibliotece pierwszy słownik północnokoreańsko-polski.
Pytań było tyle, że nie zmieściły się w godzinie. Pan Razowski zaproponował, że przygotujemy je na lekcji, a gość odpowie na nie w nagraniu.
← Wróć do: Numer 1 · listopad 2026